اگرده الی دوازده تا شبکه رادیویی را به عنوان ده الی دوازده تا رنگ از یک جعبه مدادرنگی در نظر بگیریم؛ قاعدتاً سبز نباید کارکرد قهوه ای داشته باشدو..... هر کدام باید رنگ خودشان را داشته باشند.

• ما از آقای محتشم صفا(ارتباط گر رادیو تهران) درباره شبکه رادیویی گفت و گو می پرسیم. شما در رادیو تهران شاغل هستید و پای تلفن می نشینید و از مخاطبانتان برای رادیو تهران (صدای پایتخت) ارتباط می گیرید. آیا شما در حین کار، فعالیت، بیرون از فضای کار، رادیو گفت و گو را شنیده اید؟

مهدی محتشم صفا : رادیو گفت و گو، بله، شنیده ام.

• چند بار شنیده اید؟

مهدی محتشم صفا : چندین بار ضمن اینکه دنبال موج های رادیویی می گشتم، گذاری شنیدم؛ واین رادیو یک بارهم گفتگویی با سعید کنگرانی داشت، حدوداً فکر می کنم: یکسال پیش بود. بحث جالبی بود و اولین بار بود که می شنیدم از بازیگران قدیمی سینمای ایران و صاحب نام گفتگویی دارد پخش می شود. خاطره ای از بهروز وثوقی و همچنین از بازیگران قدیمی سینمای ایران گفته می شد که خوب، یک بخشی از فرهنگ مملکتمان را (به اصطلاح) به دوش می کشیدند. بار فرهنگی مملکتمان را به دوش می کشیدند. تا امروز نامی از آنها نبود و از طریق این شبکه صدای ایشان و گفتگوهایشان را شنیدم.  

• ما ده الی دوازده شبکه رادیویی داریم و شما هم دریکی از این شبکه ها به فعالیت  مشغولید(در رادیو تهران). آیا تفاوت های محتوایی بین رادیو گفت و گو و سایر شبکه ها احساس می کنید؟ احساس می کنید رادیوی خاصی است؟ 

مهدی محتشم صفا : اسمش که خیلی خاص است ولی فرمودید ده الی دوازده تا شبکه رادیویی، من (فکر می کنم) اینها را به مثابه فرودگاه می بینم. باندهای فرودگاهی که بعضی هایشان متروکند یا اینکه خیلی پروازهای کمی از آنها صورت می گیرد، در حالی که خوب باند فرودگاه آماده هست. می شود که اینها خیلی پر رفت و آمد باشد. می شود که خیلی ارتباطات و بده بستان های خیلی زیادی از طریقش انجام شود. خوبیش به این هست که این باندهای فرود آماده هست (به نوعی باندهای صعود و فرود). افتتاح چنین شبکه هایی زمینه و بستر برای رونق را ایجاد کرده؛ منتها این که چه زمانی آن رونقی که به صورت عمومی و جدی قرار هست که داشته باشند وبه اصطلاح رخ بدهد، آن را نمی دانم.... ولی از اینکه می بینم چنین بسترهایی آماده هست تا روزی کارکرد اصلی، واقعی و اکتیو و فعال خودشان را پیدا بکنند، باید نشست و دید.

• فکر می کنیدآنچه که در رادیو گفت و گو رخ می دهد، می تواند در دیگر شبکه های رادیویی هم نسبتاً رخ دهد؟

مهدی محتشم صفا : قاعدتاً نباید رخ دهد. اگر ماهمین مثالی که شما فرمودید: ده الی دوازده تا شبکه رادیویی را به عنوان ده الی دوازده تا رنگ از یک جعبه مدادرنگی بخواهیم در نظر بگیریم؛ قاعدتاً سبز نباید کارکرد قهوه ای داشته باشد یا بنفش نباید کارکرد زرد داشته باشد. هر کدام باید رنگ خودشان را داشته باشند، هر کدام باید یک طیف خاصی از مخاطبان خودشان را پوشش بدهند و به اصطلاح فرکانس های خاص خودشان را پخش بکنند.

• در رسانه ملی ما رادیو گفت و گو را با این مختصاتی که شما اشاره کردید، می بینیم. در سیما هم مورد مشابهی را سراغ دارید؟

مهدی محتشم صفا : اگر بخواهم راستش را بگویم، نه. این ده الی دوازده تا شبکه رادیویی و حالا چندین شبکه تلویزیونی به نوعی والپرهایی از رنگ مثلاً سبزند، سبز پررنگ، کم رنگ، سبز یشمی، سبز مغز پسته ای. طیف های خاصی از رنگ سبز هستند یا مثلاً فرض بفرمایید رنگ قرمز هستند. خود رنگش مد نظرم نیست، بلکه منظورم این هست که رنگ های متفاوت از هم نیستند و ای کاش که بودند. همه اشان به اصطلاح در یک جعبه مدادرنگی که پراز رنگ است، فرض بگیریم که قرمز است، صورتی، قرمز پررنگ، قرمز جگری....

• خوب، از رنگ ها گفتید. همین شبکه ای که در آن اشتغال دارید: رادیو تهران. این شبکه را چه رنگی می بینید وهمینطور رادیو گفت و گو را؟

مهدی محتشم صفا : خوب، هر چه که هست هر دو به نوعی از یک رنگ واحد حکایت می کنند، با شدت و ضعف کمتر و بیشتر. رادیو گفت و گو را مثلاً می شود یک مقداری در یکجاهایی غلیظ تر دید. رادیو تهران را در یکجایی کم رنگ تر دید. منتها اینکه خود اساساً چگونه رنگی را می شود برایش قائل شد وارد حیطه رنگ شناسی و کارکرد محتوایی اینجا و مثلاً در نهایت تصور وتجسمی از اینکه چگونه رنگی می تواند داشته باشد، بشویم که فکر نمی کنم جایی داشته باشد. ولی، اساساً جفتشان از یک رنگ حکایت دارند.